Do głównych przedmiotów w zasadniczej szkole zawodowej zalicza się „technologię" i „zajęcia praktyczne". Nauczanie „technologii" ma na celu zaznajomienie uczniów z procesem wytwarzania odzieży, natomiast prak­tyczne nauczanie zawodu ma zapewnić opanowanie przez przyszłych pra­cowników podstawowych umiejętności zawodowych w zakresie obranej specjalności. W krawiectwie rozróżnia się następujące specjalności: kra­wiectwo damskie lekkie, krawiectwo damskie ciężkie, krawiectwo męskie, krawiectwo dziecięce, bieliźniarstwo. Krawiectwo damskie lekkie zajmuje się wytwarzaniem: sukien, bluzek, spódnic itp., krawiectwo damskie ciężkie — kostiumów, płaszczy dam­skich, itp., krawiectwo męskie — garniturów, jesionek męskich, itp., krawiectwo dziecięce — płaszczy, spodni, kurteczek itp.; bieliźniarstwo — bielizny damskiej, męskiej, dziecięcej, pościelowej, stołowej. Różnica między krawiectwem lekkim a ciężkim polega na tym, że w krawiectwie lekkim ubiory są wykonywane z materiałów lżejszych, cieńszych, nie stosuje się usztywnień. W krawiectwie ciężkim natomiast używa się materiałów grubszych, a ubiory mają wkłady usztywniające, ocieplające i wykańcza się je najczęściej podszewką.