Odzieżą człowieka pierwotnego w klimacie chłodnym były skóry upo­lowanych zwierząt, a w klimacie ciepłym — liście, kora i trawy. Następnym etapem rozwoju odzieży były plecionki z włókien roślin­nych, przede wszystkim lnu. Dalszy rozwój wytwarzania odzieży łączy się ściśle z rozwojem przędzalnictwa i tkactwa. Wysoki stopień doskonałości osiągnęło tkactwo lniane w starożytnym Egipcie; na wąskich i prymityw­nych krosnach tkano prostokątne kawałki tkanin i układano oraz upinano je na figurze w efektowne miękkie fałdy. Wynalazek kroju i szycia odzieży doprowadził w średniowieczu do rozkwitu rzemiosła krawieckiego. Rzemieślnicy wykonywali odzież na zamówienie, przeważnie dla szlachty i zamożnych mieszczan. Uboga lud­ność miejska i wiejska sporządzała tkaniny i odzież własnoręcznie, stosu­jąc prymitywne techniki kroju i szycia. Rzemieślnicy — krawcy tworzyli zrzeszenia zwane cechami. Zadaniem cechu była ochrona praw rzemieślników i czuwanie nad całością rzemio­sła, a także szkolenie nowych rzemieślników. W Polsce wiadomości o ist­nieniu cechu krawców pochodzą z roku 1282. W tym okresie dzielono krawców na męskich, tzw. płóciennych, którzy szyli odzież z tkanin grub­szych o splocie płóciennym, i damskich, którzy szyli odzież z tkanin jed­wabnych. 'Szybki rozwój produkcji odzieży rozpoczął się wraz z powsta­waniem manufaktur. Zaczęto łączyć drobne warsztaty krawieckie w więk­sze zakłady. Wynalezienie maszyny do szycia w roku 1845 przyczyniło się do szybko postępującej mechanizacji i udoskonalenia procesu wytwarza­nia odzieży. Powstały nowe formy produkcji odzieży tzw. konfekcyjnej, szytej na nieznanego klienta. Ten system wytwarzania odzieży sprzyjał rozwojowi chałupnictwa 1}, które istnieje do chwili obecnej i jest uzupeł­nieniem produkcji przemysłowej. W Polsce po drugiej wojnie światowej odzież wytwarza się w zakładach państwowych (przemysł kluczowy i terenowy) i spółdziel­czych.