Garbowanie właściwe ma na celu uzyskanie produktu, który — przy zachowaniu odpowiedniej elastyczności i giętkości — byłby uodporniony na procesy gnilne. Właściwe garbowanie było znane już w czasach przedhistorycz­nych. Myśliwy lub pasterz ściągał skórę z zabitego zwierzęcia i używał jej jako ochrony przed chłodem. Na pewno po pewnym czasie przekonał się, że wcieranie w skórę tłuszczu zabitego zwie­rzęcia nie tylko konserwuje ją, ale zabezpiecza przed sztywnie­niem (rogowaceniem) i czyni ją znacznie wygodniejszą w użyciu. Ten przedhistoryczny sposób jest jeszcze stosowany przez Eskimo­sów na dalekiej północy. Innym, znanym od dawna i do dziś sto­sowanym przez Indian Ameryki Południowej i w środkowych Chinach, sposobem garbowania skór było konserwowanie dymem. Z biegiem czasu zaczęto stosować różne substancje o charakterze garbującym, jak np. wyciągi z roślin lub niektóre substancje spo­tykane w postaci złóż mineralnych. Garbniki są to substancje zdolne zmienić skórę surową w produkt wygarbowany. Nie tylko garbniki decydują o wartości produktu gotowego. W środkach garbujących występu­ją obok garbnika różne substancje nie wykazujące właściwości garbujących, które mogą mieć wpływ na normalny przebieg gar­bowania. Zależnie od stosowanych garbników rozróżnia się wiele metod garbowanie skór. Do najbardziej znanych i używanych w produkcji skór typowych zalicza się garbowanie roślinne, syn­tetyczne, chromowe oraz w mniejszym stopniu inne.