Podziału skór gotowych można dokonać z różnych punktów wi­dzenia. W zależności od surowca użytego do produkcji, skóry go­towe dzieli się na bydlęce, cielęce, końskie, świńskie, owcze itp. Podział może być także przeprowadzony według sposobów gar­bowania na skóry garbowania roślinnego, chromowego, glinowe­go, siarkowego i kombinowanego. Najsłuszniejszy jednak z punk­tu widzenia materiałoznawstwa jest podział skór gotowych we­dług ich przeznaczenia. Podział ten jest uzależniony od przezna­czenia skór i obejmuje skóry obuwiowe, rymarskie, techniczne itp. Poza tym wśród różnych asortymentów skór gotowych, nie­zależnie od stosowanego podziału, wyodrębnia się skóry twarde i miękkie (schemat XIII). Do skór twardych zalicza się skóry ciężkie, najczęściej o dużej powierzchni użytkowej, które są sprze­dawane w jednostkach ciężarowych (kg). Do skór miękkich zali­cza się wszystkie skóry lekkie, których ilość określa się jednost­kami powierzchni (dcm2). Podstawy klasyfikacji rodzajowej skór wyprawionych są po­dane w obowiązującej normie PN-62/P-22201. Klasyfikacja ta przewiduje podział skór na: klasy, które uwzględniają ogólne użytkowe przeznaczenie skór; grupy, w których przewiduje się szczegółowe przeznaczenie użytkowe oraz określenie cech strukturalnych, sposobu wykoń­czenia i wyglądu zewnętrznego skór gotowych; rodzaje uwzględniające pochodzenie surowca i części typo­graficznych wynikające z rozkroju skór w surowcu lub w czasie wyprawy; odmiany — podział skór według metod garbowania. Dla przykładu podaje się klasyfikację skór obuwiowych spodowych. Jak wynika z układu klasyfikacyjnego oznaczenie powinno za­wierać obok określenia słownego oznaczenie liczbowe składające się z 6 cyfr. Pierwsza cyfra oznacza klasę, druga i trzecia — gru­pę, czwarta i piąta — rodzaj, szósta — odmianę.