Wiele krajów Europy, a między innymi Polska, odczuwają po­ważny brak skór surowych dla produkcji garbarskiej. W miarę rozwoju planowej gospodarki hodowlanej i pełnej realizacji pla­nów państwowych, stan ten ulega systematycznie poprawie. Mimo to twarde skóry podeszwowe są i nadal będą sprowadzane z za­granicy, ponieważ produkcja krajowa nie wystarcza na zaspoko­jenie potrzeb ludności i przemysłu w tym zakresie. Poza tym struk­tura skór zwierząt hodowlanych na wolnych przestrzeniach w kli­macie umiarkowanym przedstawia zawsze wyższą wartość niż su­rowiec pochodzenia krajowego. Jednak realizacja planów gospo­darczych wykazała, że są w kraju nie wykorzystane rezerwy, któ­re mogą zastąpić surowce zagraniczne, sprowadzane za cenne de­wizy. Przykładem może być wykorzystanie skór świńskich, które obecnie zastępują inne skóry, dawniej stosowane w produkcji przetwórczej, oraz zastosowanie nowych środków wykończalniczych pozwalających wykorzystać surowiec skórzany niskowartościowy. Duże zastosowanie w przemyśle garbarskim ma jak najbardziej wszechstronne wykorzystanie surowców krajowych. Zdając sobie sprawę z ważności zagadnienia oszczędzania cennego surowca skó­rzanego (często importowanego), zakłady garbarskie oraz prze­twórcze na każdym odcinku podnoszą wydajność produkcji i pod­wyższają jakość wyrobów skórzanych oraz starają się wprowadzać różne materiały zastępcze w miejsce skór. Skóry krajowe i zagraniczne, użytkowane w kraju, dzieli się według gatunków zwierząt na skóry bydlęce, świńskie, końskie, owcze, kozie, psie, zwierząt dzikich, gadów, płazów, ptaków i ryb.